I tak dla pewności – nie mówię tutaj o ludziach, którzy wypowiadając wspomniane wyżej hasła traktują je pozytywnie, albo z przymrużeniem oka – mówię o pojebach, którzy są w trakcie wypluwania tych słów śmiertelnie poważni.

No bo co właściwie nam, a ja się uważam i cały czas będę uważał (gdy chodzi o podejście do życia) za dziecko, zarzuca się takimi stwierdzeniami? Że jesteśmy infantylni, że podchodzimy lekko do życia, że nie przejmujemy się tym, co się wokół nas dzieje, że czerpiemy radość z błahostek, że doceniamy momenty tak cudowne, że aż ciężko się opanować przed wydaniem zbiorowego „ach!”. Coś dużo tych „że”, ale…

… chyba właśnie o to chodzi, by życie jako takie traktować ze sporym dystansem. Dzięki temu łatwiej radzić sobie z problemami, pomagać innym w ich zwalczaniu i cieszyć się każdym, nawet najmniejszym, egzystencjalnym banałem. Zachowanie w sobie dziecka, mimo upływu lat, wymaga wielkiej siły ducha i niesamowicie silnej woli, które uchronią nas przed dołączeniem do tak zwanego grona „Smutnych”, czyli przerażającej większości dorosłego społeczeństwa, całkowicie zblazowanego, cynicznego (zajebisty cynizm jest zajebisty!), zgryźliwego i mało ambitnego.

Tacy właśnie są ludzie, którzy wygłaszają, niczym kosmicznie oświeceni spece od ludzkiej psychiki, cytowane w pierwszym akapicie hasła. Są Smutni. Mówią to z zazdrości, że sami byli zbyt słabi, by zachować pogodę ducha i życiowy optymizm. Próbują się więc mścić stawiając samych siebie na wyższej półce w kategorii „wykurwistość” niż my. I, jak to często bywa, wychodzi im to całkiem żałośnie.

Aha, za brykami też nie przepadam.

Nie ten umiera, kto umiera teraz
Lecz ten, który żyjąc martwą kroczy drogą
Nie ten potępiony, kto bojąc się – grzeszy
Lecz ten, który ludzką zwykł się żywić trwogą

Duszo wojownika, co masz już za sobą
Ból umierania, bogów wynik sądu
Wspomnij mnie kiedyś na Walhalli polach
Bym mógł razem z tobą strzec Midgardu lądów

Spraw, by szlachetnych Odyn władający morzem
I Thor, dziedzic jego, gromów protoplasta
Za mną się wstawili, gdy ostatnia kropla
Życia mnie opuści, bo choć Bój już nastał

Księżyc czarną łuną jeszcze nie zaświecił
Słońce nie płakało ognistymi łzami
Stanę w chwili próby razem z braćmi mymi
Bronić dzieci Freji i tych, co zostali

No bo, gdyby się nad tym zastanowić, przez cały czas się do czegoś przyzwyczajamy. Do nowej szkoły, do ulubionej kurtki, do ulepszonej receptury Marlboro czy niedawno odkrytego rozrabianego z miętusami spirytusu. Przyzwyczaić się można do wszystkiego – radości, smutku, bólu, nerwicy i coraz młodszego Krzysztofa Ibisza. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że nawet do śmierci można przywyknąć, po prostu po kilka latach leżenia w piachu dojdziemy do wniosku, że nie musimy się już tym przejmować. Akceptujemy nowy stan rzeczy. Luzujemy.

Czy to źle? Zależy. Czasami przyzwyczajenia mają pozytywne skutki. Jak już się przyzwyczaimy do towarzystwa nowo poznanych osób, przyjemniej będzie z nimi spędzać czas. Jak przywykniemy do konkretnego gatunku książek, nie będziemy musieli na siłę szukać swojej pasji, bo wystarczyła będzie celebracja tej zakorzenionej.

Znacznie więcej jednak z takiego globalnego przyzwyczajania się jest problemów. Podstawowy jest taki, że ludzie jako całość przyzwyczaili się nie myśleć. Nie wymagam od kogokolwiek filozoficznych dysput czy semantycznego podejścia do istoty poznania, ale jak widzę globalny brak jakiejkolwiek refleksji nad swoim życiem, załamuję ręce. Tzn. załamywałbym, gdybym aż tak się tym przejmował, po prostu mnie to wkurwia. Notoryczne przyzwyczajanie się do wszystkiego i wszystkich zabija kreatywność, stopuje rozwój (także ten cywilizacyjny) i generalnie usypia psychikę. Jak na moje żyjemy w zbyt łatwych czasach.

Tę i inne refleksje wzbudziła we mnie lektura pirackiej fantastyki spod pióra Jacka Komudy. W tamtym miejscu i czasach życie było trudne, ale barwne. Równie dobrze można było dostać kordelasem przez plecy co zdobyć bogactwa i sławę rabując hiszpańskie galeony. Rum się piło, ladacznice pierdoliło, a angielskich gubernatorów ograbiało z niesłusznie skumulowanych zasobów kapitałowych. Po prostu było ciekawie.

A teraz nie jest.

Pierwszy kazus na słodko, jak minister Kołodko
Rozpierdolę, bo takie kazuistów mamy motto
Drugi kazus, cichaczem, niczym Rocky Balboa
Pokonam, bo trzeci skurwiel już do mnie woła
Wezmę go na fioletowo jak angielską królową
Witają popaprańcy co nierówno mają z głową
Czwarty też jest do złamania, choć tak jakoś markotnie
W końcu go rozjebałem, waląc z dyni wielokrotnie
Piąty sprawiał problemy, jak z ambony kazanie
Nawet chciałem go rozwiązać ale już nie byłem w stanie

Pedalski refren:

Uuu dojebiemy dziś do stu
Dorzucimy jak do pieca węgla tonę
Uuu niczym Ulpiana Paulus
Rozkurwimy argumentem ad minore

Z szóstym jak Ted z Zosią chwilę później szedłem w tany
Po momencie, niczym Najman, leżał skurwiel rozjebany
Siódmy całkiem na ostro, trzy szybkie pizdy w krocze
Kazus kolejny do przodu choć zajebało moczem
Umyłem się przy ósmym co kazusem był rozpusty
Z chęcią wziąłem go na klatę jak pokaźne biorę biusty
Zagwozdką był dziewiąty co od lat bez rozwiązania
Pokolenia próbowały aż do mózgów zlasowania
Dyszka okrągła na koniec by się lepiej dziś wam spało
Ni chuja! By zaliczyć i dwie dychy to za mało

Pedalski refren raz jeszcze:

Uuu…

1) Rzygałem jak kot
Rzygałem jak pies
Stwierdziłem wtedy
Kurewskie życie jest
Leżałem gdzieś w rowie
Pod płotem też
Chciałem żyć jak człowiek
A żyłem jak zwierz

Ref) Na szczęście jest też plus
I o nim śpiewam blues

2) Wypiłem whisky
Wypiłem chmiel
Nim się zorientowałem
Poskładałem się
Złożony jak bela
Jak w sejmie ustawa
Ocucili mnie wódką
I zaczęła się zabawa

Ref) Na szczęście…

3) Piliśmy trzy noce
Trzeźwieliśmy w dzień
Dzięki temu wiem jedno
Jedno dobrze wiem
Gdy mieszasz zapamiętaj
Rano będzie ci źle
Ale z drugiej strony bomba
Warta tego jest

Ref) Nie ma nikt takiej w mordzie suszy jak ja
Nie ma nikt takiej chęci na piwo albo dwa
Nie ma nikt takiej wiary, że się postarasz
I sypniesz trochę forsy na browara

1) Może masz w sobie pociąg do drogiego szkła
Może po trawce latasz jak malowany ptak
Może potrafisz godzinami tanie wino chlać
Wciągnąć kreskę i przez trzy dni nie iść spać

Nie płacz nie płacz, ooo nie!

2) Może jarałeś wszystko to, co zrodził dotąd świat
Może walisz wódę bo z Ruskami jesteś za pan brat
Może masz litość nad żulem spod monopola
Ale na pewno nie masz tego co mam ja

Ref) Nie ma nikt takiej nadziei jak ja
Że znajdzie się frajer, co na piwo da
Nie ma nikt takiej misji jaką mam ja
By sobie kupić browara, albo dwadzieścia

1) Budzę się rano, ona znów wali w drzwi
Budzę się rano, ona znów wali w drzwi
Świadomość nieprzejednana
Do pracy trzeba iść

Ref) Dlatego biorę kombinezon
Dlatego biorę kombinezon
Dlatego biorę kombinezon
Kombinezon biorę ten

2) Do pracy jadę busem, sklejając zwrotkę tą
Do pracy jadę busem, sklejając zwrotkę tą
Ciągle czuję po imprezie
Niedobór H2O

Ref) Dlatego wkładam kombinezon
W końcu mam ku temu reason*
Dlatego wkładam kombinezon
Kombinezon wkładam ten

3) Odpalam lutownicę, taka ma praca jest
Odpalam lutownicę, taka ma praca jest
Myślałem, że robiłem sześć godzin
A robiłem dwie

Ref)Dlatego noszę kombinezon
Chociaż minął na niego sezon
Dlatego noszę kombinezon
Kombinezon noszę ten

4) Wracam do domu, coś jednak trapi mnie
Wracam do domu, coś jednak trapi mnie
Chciałem wyjść bez szwanku
A przyjarałem się

Ref)Dlatego zdjąłem kombinezon
Już szmaty więcej nie założę
Zamiast w kombinezonie
Zapierdalał będę w worze

* czytamy „rezon”

1)Myśl dopada mnie
Natrętna jak łza
Co zrobić mam?
Czy powie mi ktoś
Jak odmienić mam los
Nie być znów sam?

2) Czemu tak jest
Czuć się jak pies
Stu wątpliwości
Nie chcieć a mieć
Pójść gdzieś do baru
I zalać się
Na ostrej piździe
Przeżyć ten sen

Ref) Ale ja wciąż szukam x3
Szukam wciąż drogi swej
Chyba że
Ona pierwsza znajdzie mnie

3) Brak kompromisu
Coś idzie nie tak
Wali się świat
Świat bez perspektyw
Bez reguł i praw
Nie miało być tak

4) Świat bez wolności
Bez murów i łez
Choć miało być lepiej
Jest przecież jak jest
Zamiast idei
Jest kasa i szał
Globalni widzowie
Nie patrzą już w dal

Ref) Ale ja…

5) Ta ścieżka pokrętna
Jak Taurusa świat
Wiem to od lat
Nie pomoże Ariadna
Ni Zeus choć chciał
Zza grubych krat

6) Ludzka ignorancja
Wrzuciła go tam
Zamiast z Kostuchą
Ze Śmiercią szedł w tan
Nam nie pomoże (bo)
Uznaliśmy że
Nie trzeba już ziaren
Oddzielać od plew

Ref) Ale ja…

Z drugiej strony, idea święta polega na tym, by w specjalny sposób traktować tych, których święto dotyczy. Na dzień kobiet dajemy niewiastom kwiaty, podobnie w przypadku Dnia Matki. Gdy obchodzimy Dzień Babci/Dziadka odwiedzamy ich w mieszkaniach lub, coraz częściej, na grobach. Jak są Walentynki, podążąmy ze swoją lubą / swoim lubym do restauracji/do kina/na wino pod mostem. Robimy coś, by tak zwany „solenizant” poczuł się wyjątkowo.

A ja pytam: dlaczego tylko raz w roku?!

Koncepcja święta niesie ze sobą przekonanie, że daną osobę doceniamy tylko raz na rok. Wiem, że w większości przypadków to nieprawda, ale mimo wszystko poranny osad na egzystencjalnych zębach pozostaje. Czemu pary nie mogą sobie robić Walentynek co miesiąc? Czemu dzieci codziennie nie mogą pokazywać swojej matce, jak bardzo ją kochają? Czemu wnuki jeżdzą do dziadków w inne dni tylko po to, by dostać od nich kasę „na cokolwiek”?

Bo tak jest łatwiej.

Bo ludzie są leniwi i nie zastanawiają się nad swoim życiem. Nie, nie oceniam ich prze to negatywnie czy w ogóle jakoś. Po prostu mnie to wkurwia.

1) Wielki dom, lokajów stu
Pięć samochodów w złocie kąpie się
Ciągle dotyk wielu czujesz ust
Już zapomniałeś czym zmartwienie jest

Ref) Ale sumienie niczym potworny rak
Będzie trawiło cię x3
Póki nie zdechniesz jak pies

2) Nie zważasz na konwenanse
Za ścierwo wszystkich masz
Ale nie bój się mój drogi
Na ciebie też przyjdzie czas

Ref) Ale sumienie…

3) Myślałeś, że masz już wszystko
Co wymyślić mógł twój chory stan
Lecz na końcu spostrzegłeś że
Zostałeś całkiem sam

4) I na co ci ten cały hajs?
Na co ci ten szmal?
Zamiast rzucać go pod siebie
Mógłbyś spojrzeć w dal

Ref) Ale sumienie…